Gajdunica

Konstrukcja gajdy, ułożenie rąk i palców

Osobliwości konstrukcyjne gajdy ukształtowały ornamentykę utworów wykonywanych na nim. Ułożenie rąk, palców na instrumencie, sposób wydobywania dźwięku również mają duży wpływ na charakter granych melodii.

Konstrukcja gajdy

Gajda zbudowana jest z głównej piszczałki (gajdunica), długiej piszczałki grającej ton burdonowy (rucziło), kawałka rurki z wentylem (duchało) i miecha wykonanego z koziej skóry.

Trzymanie instrumentu

Gajdę trzyma się pod lewą pachą a ręce zakrywają otwory na gryfie, lewa ręka górną część a prawa dolną gajdunicy .

Gajda jest instrumentem dętym, w którym a dźwięk wydobywany jest przez powietrze wychodzące pod ciśnieniem z miecha i przelatujące przez piszczałkę ze stroikiem (gajdunicę). Stroik swoją konstrukcją przypomina stroik klarnetowy. Podczas grania powietrze jest dodmuchiwane przez kawałek rurki z wentylem (duchało), a ciśnienie w miechu regulowane jest ramieniem lewej ręki. Dźwięki różnej wysokości otrzymywane są przez otwieranie i zamykanie otworów na piszczałki. Specyficzne jest ułożenie palców na gryfie instrumentu. Otwory zamykane są nie opuszkami palców, jak to jest w większości współczesnych fletów, lecz przy pomocy palców prostych. W ten sposób dość duże otwory (od 0.5 do 1 cm średnicy) lepiej są zakrywane, jak również przez to łatwiejsze jest wykonywanie wibrata.

opis tabeli grufu

gajdziarz

Budowa gajdy

Gajdunica

[Bułgarski kaval] [SARAKINA - Balkan Band]

Copyright © 2012- Jacek Grekow